Jon McClure glundert. Het voorbije weekend stond hij met zijn ‘Makers’ op Pukkelpop en het Nederlandse Lowlands. Een vuurdoop die geweldig goed werd gesmaakt door pers en publiek die nu allen reikhalzend uitkijken naar zijn debuutplaat ‘The State of Things’.

Reverend and the Makers wordt weleens vergeleken met de Arctis Monkeys en hoewel Alex Turner en McClure goede vrienden zijn, gaat deze vergelijking muzikaal niet op. Of Reverend and the Makers weleens even succesvol zou kunnen worden, is iets anders…

Je stond in de dancehall op Pukkelpop. Was je verrast door de goede reacties?

Echt wel. Het was nog maar de tweede keer dat ik in Europa speelde. We stonden in de vroege namiddag geprogrammeerd en het publiek kent ons eigenlijk alleen maar van onze eerste single ‘Heavyweight Champion’. Desondanks zat de tent goed vol en was het publiek laaiend enthousiast. Het was echt fantastisch! Daarenboven waren de recensies achteraf heel positief! We staan zelfs in het ‘Pukkelpop’s finest’ lijstje!

Zijn de reacties in je thuisland Groot-Brittannië ook zo positief?

Minder. Ik voel me eigenlijk beter in Europa dan in Groot-Brittannië. In Groot-Brittannië hebben ze vooral ‘instant culture’: popidolen, de bekendste universiteiten,… Elektronische muziek heeft een traditie in Europa, Groot-Brittannië is meer een rockland. Ik heb het gevoel dat de mensen hier de boodschap achter mijn muziek beter begrijpen. Ik vind lyrics belangrijk en daarom vind ik het belangrijk dat mijn publiek mijn teksten begrijpt. Ik wil me zeker niet beter voelen dan de rest door te verwachten dat iedereen Engels kan. Daarom zou ik graag een beetje Nederlands leren.

Wat is de boodschap die je wil verspreiden?

De waarheid. In de Britse pers vinden ze mijn teksten nogal simpel, maar ik wil teksten brengen voor iedereen. Niet voor de slimme mensen, de rijken of de Britten. Ik vind het nogal hypocriet dat veel Britten op vakantie gaan naar Spanje of Griekenland en dan in het thuisland immigranten nawijzen. Of de Paus, de man die nog nooit seks heeft gehad, gaat ons vertellen dat we niet met een condoom mogen vrijen… Ik bedoel, ik ga ook niet zeggen hoe jij met de auto moet rijden als ik zelf niet met een auto kan rijden. Daarom wil ik vanzelfsprekende boodschappen brengen, de echte dingen van het leven.

De titel van je debuutalbum is ‘The State of Things’. Dat verwijst daarnaar?

Inderdaad. Dat is ook de reden waarom er verschillende stijlen zoals dub, rock, dance, punk terug te vinden zijn op het album. Het leven gaat niet over één sound. De wereld zit vol verschillende stijlen. Groot-Brittannië is een multicultureel land en ik wil dat weergeven in mijn muziek. Mijn plaat heet ‘The State of Things’ en daar zit alles in he.

Toch willen mensen er altijd een naam op plakken. Hoe zou je het liefst willen dat ze je muziek noemen?

Alles, maar vooral punk. Mijn muzikale helden zijn Bob Marley, The Clash en John Lennon. Dat zijn allemaal verschillende muziekstijlen, maar met dezelfde mentaliteit: punk. Zij zeggen de dingen zoals ze zijn. Weinig bands doen dat tegenwoordig omdat ze bang zijn dat hun plaat dan niet zal verkopen, zeker nu de muziekindustrie het niet zo goed doet. Ik geloof daar niet in. Als artiest moet je iets doen, en dat is punk.

Voor je startte met Reverend and the Makers was je een dichter en een schrijver en je speelde ook al in andere bands. In dewelke?

Met Matt Helders en Alex Turner van de Arctic Monkeys hadden we vroeger het groepje ‘Judan Suki’ waarmee we in de plaatselijke jeugdclubs optraden. Eigenlijk waren we niet echt goed, maar het was voor ons allemaal een goede leerschool. Het deed me ook beseffen dat je muziek kan maken op verschillende manieren en dat je je niet per se moet houden aan het typische gitaargroepje met vier leden. Daarna heb ik de band ‘1984’ opgericht, genoemd naar het gelijknamige boek van Orwell. ‘1984’ werd al snel een internethype, maar toen ik een kind zag met ‘1984’ op de arm getatoeëerd, heb ik besloten het voor bekeken te houden. Ik geloofde niet in ‘1984’. Ik wou vrij zijn om te doen wat ik wil, vrij van hetgeen er van mij verwacht wordt, vrij van de rol waarbij je in een band zit en de songs moet schrijven samen met een gitarist. Zo is Reverend and the Makers in 2005 ontstaan. Ik ben Reverend en wie The Makers zijn, beslis ik zelf. Als ik bij wijze van spreken een nummer wil maken met 36 drummers, dan moet dat kunnen. Ik wil niet meer in een vaste structuur zitten van 4-5 man.

Ik zocht reverend op in het woordenboek. Het betekent dominee of geestelijke. Ben je gelovig?

Neen, zeker niet. Reverend duidt op het feit dat ik een positieve boodschap wil overbrengen. Ik vind dat te veel mensen negatieve boodschappen verspreiden. Als je tegen mij vertelt dat je je gisteren lazarus hebt gedronken, denk ik ‘tof voor jou’. Drinken of drugs nemen doe je toch niet voor iemand anders, maar voor jezelf. Anders ben je een idioot. Ik wil het niet hebben over de effecten van drugs of alcohol in mijn songs. Ik wil het hebben over belangrijke dingen, de dingen die ertoe doen.

Je zat samen met Matthew en Alex van de Arctic Monkeys in de band ‘Judan Suki’. Hoe hebben jullie elkaar leren kennen?

In de buurt. Ik kwam Alex tegen en vond dat hij er ‘cool’ uitzag. Daarom vroeg ik hem of hij in een band speelde, waarop hij ‘ja’ antwoordde. We kwamen al snel goed overeen, hebben veel samen gespeeld en nu wonen we samen. Veel mensen denken dat ik de teksten schrijf van de Monkeys, maar dat is absoluut niet waar. De Arctic Monkeys zijn goed en als ze denken dat ik hun teksten schrijf, willen ze eigenlijk zeggen dat The Arctic Monkeys niet in staat zijn zelf teksten te schrijven. Dat is niet waar, want Alex is een goede songwriter.

Je word heel vaak met hen vergeleken. Vind je dat erg?

Neen. Zodra ze onze muziek zullen horen en beter leren kennen, zullen ze wel van mening veranderen. Ik vind het jammer dat mensen oordelen over muziek zonder dat ze er goed naar hebben geluisterd. Er zijn er ook die zeggen dat ik positieve boodschappen breng omdat dat ‘cool’ is, maar dat is helemaal niet waar. Ik doe gewoon waar ik zin in heb en op mijn manier.

The Arctic Monkeys werden populair via het internet. Hoe werd jouw single ‘Heavyweight Champion of the World’ zo populair?

Via de radio eigenlijk. Ik gebruik het internet ook voor demo’s op te zetten enzo, maar ik geloof wel in het belang van radio’s en platenfirma’s. Het is hun job om je muziek te verspreiden en te promoten.

Het voorbije weekend was je in België. Heb je de kans gehad om wat te bezoeken?

Antwerpen! Ik heb garnaalkroketten gegeten aan de kaaien, echt heel lekker. Ik heb ook de kathedraal gezien, prachtig. Straf hoe godsdiensten opkomen voor de armen,… terwijl ze de duurste gebouwen hebben! Mensen verhongeren en dan spenderen ze geld aan kathedralen, kerken, kunst,… De Belgen zijn cool en ik vind het super dat je hier weed mag roken. In Groot-Brittannië drinken ze om ter meest bier en dan vechten ze of slaan ze hun vrouw als ze thuiskomen. Ik heb nog nooit mensen zien vechten als ze stoned zijn hoor!

Je album ‘The State of Things’ ligt op 17 september in onze winkels. Betekent dat veel toeren de volgende maanden?

Zeker. We spelen met de Red Hot Chili Peppers, toeren door Groot-Brittannië en we gaan zelfs naar Congo! Damon Albarn gaat met The Arcade Fire naar Congo en hij heeft mij gevraagd of ik wou meegaan, ik zie dat helemaal zitten! Maar daarna zou ik willen terugkomen naar Europa en nog eens naar België komen. Naar Gent, daar waar de Soulwax-broertjes vandaan komen! Ik ken ze niet, maar we zitten op het zelfde label (Wall of Sound n.v.d.r) en ik zou heel graag eens iets samen met hen willen doen. Voor de remix van ‘Heavyweight Campion’ heb ik me zelfs laten inspireren door hun ‘Nite Versions’!

We zullen het doorgeven!

‘The State of Things’ komt uit op 17 september.